[ad_1]

شنگال به نماد قربانی، مظلومیت، قهرمان و آزادی و کوبانی هم به نماد مقاومت شیرزنان و مدافعان ارزش های انسانی تبدیل شد چرا که داعش در شنگال بیشتر از رژیم بعث به پاکسازی نژادی گسترده کُردها بویژه ایزدی‌ها دست زد و جنایت کرد.

فاجعه شنگال تداوم فاجعه‌های گذشته برای از بین بردن ملت کُرد بود فاجعه‌ای که زنان و مردان ایزدی با آن مواجه شدند، تداوم فاجعه‌های گذشته ملت کُرد از جمله انفال و زنده به گور کردن ۱۸۲ هزار زن، کودک و مرد، بمباران شیمیایی حلبچه، سردشت و مناطق دیگر کردستان و مفقود الاثر کردن ۱۲ هزار جوان فیلی و چندین هزار بارزانی و ده‌ها تلاش دیگر برای از بین بردن کُردها بود.

زنان و دختران ایزدی گرفتار داعش شدند، چندین هزار زن و دختر و مرد جوان ایزدی توسط این تروریست های متوحش ربوده شدند و آزار و اذیت زیادی را تحمل کردند، درک شرایط اسارت و رنج و آزار آنان ساده و آسان نیست و با گفتن و بیان جملات قابل وصف نیست، آنها همانند نادیه موراد سمبل ملت کُرد و ملت های مظلوم و صلح طلب شدند و تروریست‌ها با آن رفتار نامردانه در برابر آنان، هم وحشیت خود را و هم مظلومیت این زنان و دختران را ثابت کردند.

با تلاش و قربانی دادن نیروهای پیشمرگه اعم از مردان و زنان غیور و دختران دلاور و گریلاهای با غیرت و عزیزانی که از جاهای دیگر به یاری و کمک رفتند انتقام این زنان و دختران از تروریست‌ها گرفته شد و آنها شکست خوردند و در زیر پا له شدند هم جسمشان و هم باورشان نابود و لعنت باد.

۱۴ مرداد ششمین سالروز اشغال شهر شنگال (سنجار) و بخش وسیعی از دشت نینوا و در نهایت نسل‌کشی کُردهای ایزدی بدست گروه تروریستی داعش است.

به گفته سازمان ملل متحد و سازمان‌های مردم‌نهاد مستقر در اقلیم کردستان عراق، در نتیجه اشغال این مناطق از سوی تروریست‌های داعش بیش از ۲۰۰ هزار نفر آواره و بیش از پنج هزار نفر قتل‌عام شدند همچنین بیشتر از پنج هزار زن و کودک ایزدی را داعش به‌عنوان «غنیمت جنگی» به اسارت گرفت.

داعشی ها چنان جنایات دهشتناک و غیرانسانی در شنگال انجام دادند که روح انسان را دچار شوک می‌کند، در شنگال یکی دیگر از بزرگترین جنایت قرن ۲۱ و تراژیک‌ترین جنایت دنیا از سوی داعش و حامیانش علیه کُردها انجام شد.

باید کشورهای حامی تروریست و ابرقدرت‌ها خود به شنگال می‌رفتند که چگونه برای تأمین منافع سیاسی، اقتصادی و جاه طلبی و منافع خودشان حامی یکی دیگر از بزرگترین جنایات قرن شدند و خیلی ساده هم از آن چشمپوشی کردند.

همانگونه که در عملیاتی تحت عنوان «انفال» با حمایت از رژیم بعث صدام برای نسل کشی کُردها در مناطق کُردنشین عراق جنایات های قابل وصف و غیر قابل تحملی را بوجود آوردند و طی آن بیش از ۱۸۰ هزار نفر از کُردها را در بیابان‌های مناطق مختلف عراق، با وحشیانه ترین روش‌ها قتل عام و در گورهای جمعی مدفون کردند که بیشتر آنها را زنان و کودکان تشکیل می‌دادند.

مصیبت، مشقت، غم و خانه به دوشی، تشنگی و گرسنگی، گرما و ترس را مردم شنگال به نوعی دیگر در حمله و تجاوز چند سال پیش داعش با پوست و استخوان و همه وجود احساس کردند و ضمن تجربه این تلخی فراموش نشدنی، آن را با همه وجود لمس کردند، گریه کردند، رنج کشیدند، آه کشیدند و تحمل کردند این آه و ناله های سوزان و دردآور را…

آری شنگال دیار یکتاپرستان، سرزمین مقاومت و پاکی، خاک زنان و دختران شرافتمند، غم آن همه آوارگی و تجاوز و اسارت، رنج و کشته شدن را با نوعدوستی، همدلی و حمایت مردمان کُرد دیگر مناطق کُردنشین تسکین داد.

انسجام، همبستگی و وحدت آحاد مردمان کُرد در همه جهان از کُردهای شیعه و سنی، مسیحی و ایزدی و کاکایی و اهل حق، و با قومیت های کلهری، لک، سوران، گروان و لُر و کرمانج، موکریان و اردلان و هورامی بی نظیر، ستودنی و فراموش نشدنی بود که هنوز یادش نیز زیبا و ستودنی و بی بدیل و نمونه است.
نمی‌شود آسان از کنار این همه اراده، همدلی و همبستگی و عزت و مهربانی گذشت؛ البته کسانی که جانشان را برای دفاع از این مردم فدا کردند در دل مردم و تاریخ هرگز فراموش نخواهند شد و هیچ جمله و سخنی در برابر فداکاری و ارزش کار آنها قابل بیان نیست.

بغض‌های حقیر ما، در مقابل تصاویر گلگون آنانی که جانشان را فدا کردند سرریز می‌شود و راه را برای کلام می‌بندد با آنها چه باید گفت و چه باید نوشت؟

واژه های خاکستری گونه ما، فقط بلدند روبروی آنها ضجه بزنند. اما بدانند که یادشان عزت و افتخار این سرزمین است، حرکت و آبادانی است، حرکتی برای بهبودی وضعِ «بودن»، برای حفظ و حراست هویت و پاکی، برای آبادانی دشت و کوه های این سرزمین ایزدی…هیچ واژه‌ای یافت نمی ‌شود تا شهیدان را با آن ستود.

وجب وجب این سرزمینِ سرافراز، تمام خاک این وطن، شقایق ‌زار است به قول استاد عبدالله پشیو هرکجا پا بگذاریم و نگاه بندازید باید سجده برد چون خون دختران و مردان جوان کُرد برای دفاع از هویت و حق و شرافت این مردم ریخته شده است.

در هر کجا که هستی، هر گوشه این خاک که قدم برمی‌داری، با چشم‌ های باز و با احتیاط باید گام برداری مبادا روی خون لاله‌ها پا بگذاری! مردم کُرد آن روزها شنگال را پایتخت یگانگی و وفا و اتحاد و همدلی کردند و برای همیشه تاریخ توحش و زور و جنگ و تجاوز را شرمنده کردند.

اما فردا روشن است؛ آینده با قلبی تپنده چشم به راه کودکان و دختران این دیار است و شاهو، آرارات، شنروی، زاگرس، قندیل، بیستون و آبیدر، چل چه مه و سنجار سرافراز، ماندنی و استوار هستند چون شنگال و ایزدی و کُرد ماندنی است.

در سالگرد تجاوز داعش به کُردهای ایزدی، یادی از مقاومت زنان شیردل، کودکان رنج کشیده و احترام به ارزش‌ها و باورهای آنان و نشان دادن تنفر و انزجار از ترور و خشونت بویژه ظالمان و متوحشان است.

با آرزوی اینکه داستان واقعی شنگال و کوبانی پایانی انسانی و حقوق بشری و رسیدن به عدالت و آرامش و امنیت داشته باشد و امیدواریم در هیچ کجایی دنیا شاهد جنگ، آوارگی، اسارت، رنج، مظلومیت بویژه کشتار کودکان و زنان نباشیم.

یحیی صمدی روزنامه‌نگار آزاد

[ad_2]

Source link

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *